Badanie piersi

Badanie piersi może niejednokrotnie uratować nasze życie i zdrowie. Rak wykryty w odpowiednio wczesnym stadium jest praktycznie całkowicie uleczalny. Według statystyk, aż połowa Polek nie wykonuje badania piersi i nie wie, jak często powinno się je wykonywać. Dziś przybliżymy Tobie nieco temat badania piersi i powiemy co szczególnie powinno zwrócić Twoją uwagę podczas samobadania.

Zdrowie w Twoich rękach

Wiele kobiet obawia się badania piersi. Warto jednak pamiętać, że wczesne wykrycie objawów, może zredukować możliwość zachorowania, a także zwiększyć możliwość całkowitego wyzdrowienia. To właśnie Twoja obserwacja i działanie mogą uchronić Cię przed zagrożeniem.

Kiedy należy wykonywać samobadanie?

Zarówno młode, jak i bardziej doświadczone kobiety, często nie wiedzą, kiedy powinno się badać swoje piersi. Nie znają objawów, na jakie powinny zwracać uwagę, przez co niestety zdarza się, że pierwsza wizyta u specjalisty wiąże się ze z nieprzyjemną diagnozą. Wiele Polek nie zdaje sobie sprawy, że samobadanie piersi powinno wykonywać się raz w miesiącu, między 5 a 10 dniem cyklu. Warto wybrać sobie jeden dzień z tego okresu i zrobić z niego comiesięczną rutynę. Samobadanie składa się z dwóch etapów: oglądania stanu piersi oraz tzw. Palpacji, czyli badania dotykowego.

Na czym skupić swoją uwagę podczas samobadania?

Podczas samobadania zwróć uwagę na takie rzeczy jak: sutek zwrócony do środka, krwisty wyciek z brodawki, guzki w dole pachowym, zmiany koloru piersi, obrzęki piersi bądź jej zmniejszenie, podrażnienia skóry bądź brodawek. Pamiętaj, że zawsze możesz udać się do specjalisty i skonsultować wyniki samobadania, powinien odpowiedzieć na wszystkie pytania. Zrób z badania piersi comiesięczny rytuał i zadbaj o swoje zdrowie. 


Kiedy wykonywać USG?

Zaleca się je kobietom w grupie wiekowej 20 – 40 lat, a także starszym, ze względu na fakt, że badanie mammograficzne może nie wykazać tych zmian, które wykaże USG. Profilaktycznie, powinno się je wykonać raz do roku. Warto przy tym pamiętać, że USG to nie mammografia, tak więc nie korzysta z fal rentgenowskich, a z ultradźwięków i jest całkowicie bezpieczne! Wykonać je można w każdym dniu cyklu miesiączkowego, jednak zalecane jest zrobić je w jego pierwszej połowie.

Schorzenia grzybicze

Grzybica – inaczej mikozy – to grupa wysoce zaraźliwych chorób zakaźnych ludzi i zwierząt powodowanych przez grzyby. Najczęściej atakuje skórę i paznokcie, zdarzają się także przypadki osiedlania się jej w błonach śluzowych oraz drogach rodnych.

Jak można zarazić się grzybicą?

Wbrew pozorom, grzybica nie pojawia się przez brak higieny. Jest to jedna z chorób, która ma wiele sprzyjających jej rozwojowi czynników, np. zażywanie pewnych antybiotyków/sterydów, czy też poważne choroby (nowotwory, cukrzyca, AIDS). Do zakażenia może także dojść przez: noszenie pożyczonego obuwia, korzystania ze wspólnych pryszniców/łazienek, korzystania z usług kosmetycznych, jak i cudzych ręczników czy grzebieni. Grzybicą można zarazić się także od chorych zwierząt

Rodzaje grzybicy

Grzyby chorobotwórcze można podzielić na: dermatofity, grzyby drożdżopodobne i pleśnie.  Dermatofity atakują głównie naskórek, paznokcie i włosy.  Grzyby drożdżopodobne wywołują drożdżycę błon śluzowych i narządów płciowych. Pleśnie atakują głównie narządy wewnętrzne u osób z obniżoną odpornością np w trakcie leczenia nowotworów.

Grzybica skóry – można się nią zarazić bardzo łatwo, głównie podczas kontaktu z zakażonym zwierzęciem np. kotem, psem, bydłem bądź też zainfekowaną glebą. Objawia się ona okrągłymi rumieniowymi zmianami na skórze, które uporczywie swędzą i powoli rozszerzają się . Najczęściej występują na przedramionach, ramionach, szyi, twarzy i karku.

Grzybica stóp i paznokci – najczęściej występuje ona u osób aktywnych fizycznie i diabetyków. Bardzo często jej przyczyną jest obcisłe obuwie, które nie przepuszcza powietrza i sprawia, że stopa jest wilgotna. Również urazy paznokci powodują większą podatność na zakażenie. W grupie ryzyka są także diabetycy, których skóra może być wysuszona i podatna na urazy.

Grzybica pochwy – w grupie ryzyka są przede wszystkim młode, aktywne seksualnie kobiety oraz te, u których dochodzi do zmian hormonalnych. Powodem może być noszenie bielizny, która jest za obcisła, bądź wykonana z nieoddychających materiałów. Częstymi objawami są: świąd, ból i pieczenie, nasilające się po stosunku oraz podczas oddawaniu moczu, czy też zmiany w kolorze i konsystencji upławów. Jednak u co piątej kobiety, grzybica ta występuje bez żadnych objawów.

Jak ją leczyć?

Leczenie składa się głównie z przyjmowania preparatów zewnętrznych, leków doustnych, dbania o higienę intymną oraz działań profilaktycznych. Lekarz zaleca odpowiednie leczenie i ustala zakres trwania kuracji. Ta, może trwać od jednego dnia do wielu miesięcy, wszystko zależy od organizmu, współpracy z lekarzem i przestrzegania jego zaleceń.